Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιστρέφει από τη Νέα Υόρκη έχοντας μπροστά του ένα πρόβλημα που δεν αντιμετωπίζεται ούτε με μια καλή ομιλία ούτε με μία νέα οικονομική εξαγγελία. Πρέπει να μαζέψει την κυβέρνησή του. Και μαζί με αυτήν, ένα κομμάτι της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Γιατί μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να ανοίξει μόνη της μια συζήτηση που καμία αντιπολίτευση δεν είχε καταφέρει να επιβάλει τόσο αποτελεσματικά, τη συζήτηση για την αλαζονεία της εξουσίας μετά από οκτώ χρόνια διακυβέρνησης. Την αρχή δεν την έκανε η αντιπολίτευση. Την έκανε η ίδια η Ντόρα Μπακογιάννη. «Βλέπω υπουργούς που έχουν αλαζονεία», είπε, ζητώντας να «ξεκαβαλικέψουν» και προειδοποιώντας ότι «ο κόσμος δεν τα συγχωρεί». Ταυτόχρονα αναγνώρισε ότι, έπειτα από τόσα χρόνια εξουσίας, υπάρχουν πρόσωπα που έχουν κουράσει. Άρα κάποιος βλέπει κάτι που κάποιος… άλλος δεν βλέπει. Ή, ακόμα χειρότερα για την κυβέρνηση, όλοι το βλέπουν αλλά δεν συμφωνούν για το αν πρέπει να το παραδεχθούν.
Από το καλάμι στον… «μπάφο»
Σαν να μην έφταναν αυτά, ο Άδωνις Γεωργιάδης άνοιξε μόνος του ένα δεύτερο μέτωπο. Στην ερώτηση δημοσιογράφου για το ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με άλλον πρωθυπουργό, απάντησε με τη φράση περί «μπάφου». Ακολούθησαν αντιδράσεις, εξηγήσεις και συγγνώμη, αλλά ο υπουργός Υγείας επανήλθε για να υπερασπιστεί συνολικά το ύφος του. «Δεν θα γίνω ξύλινος πολιτικός», δήλωσε, προσθέτοντας ότι αν κάτι «ξεφύγει», διορθώνεται. Είπε μάλιστα ότι μπορεί και να προκαλεί και ότι δεν θεωρεί κατ’ ανάγκη κακό να το κάνει. Και φυσικά την επίθεση που έκανε σε δημοσιογράφους του MEGA. Εδώ όμως βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό ερώτημα.
Πρόκειται πράγματι για αυθεντικό πολιτικό λόγο ή αρχίζει να διαμορφώνεται ένα μοντέλο στο οποίο η πρόκληση θεωρείται επικοινωνιακό προσόν; Γιατί ένας υπουργός δεν είναι σχολιαστής στα social media. Και η ατάκα που παράγει clicks μπορεί την ίδια στιγμή να παράγει πολιτικό κόστος στην κυβέρνηση.
Και μετά ήρθαν τα 10 ευρώ
Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο δύσκολη επικοινωνιακά. Ο βουλευτής της ΝΔ Σπύρος Κουλκουδίνας, μιλώντας για τις υψηλές τιμές των καυσίμων, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα την κίνηση στους δρόμους και σημείωσε ότι κάποιος που δεν αντέχει το κόστος της βενζίνης μπορεί να επιλέξει τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η τοποθέτηση αποδόθηκε δημόσια με τη φράση, «όποιος δεν έχει 10 ευρώ για βενζίνη, ας πάρει τα ΜΜΜ». Ο ίδιος στη συνέχεια υποστήριξε ότι οι δηλώσεις του παρουσιάστηκαν αποσπασματικά και διαστρεβλώθηκαν. Ακόμη όμως κι αν δεχθεί κανείς ολόκληρη την εξήγηση, το πολιτικό πρόβλημα παραμένει.
Όταν η βενζίνη, το σούπερ μάρκετ και το κόστος ζωής αποτελούν καθημερινή πίεση για ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, η εικόνα ενός κυβερνητικού βουλευτή που μετρά την οικονομική αντοχή από το αν έχει κίνηση η Συγγρού είναι τουλάχιστον άστοχη. Και κυρίως δίνει την εντύπωση μιας εξουσίας που κινδυνεύει να χάσει την επαφή της με την καθημερινότητα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κάλυψε τον βουλευτή, υποστηρίζοντας ότι τα λεγόμενά του απομονώθηκαν από το συνολικό πλαίσιο. Αλλά μέσα σε λίγες ημέρες το Μαξίμου έχει βρεθεί να εξηγεί τι εννοούσε ο ένας, να καλύπτει τον δεύτερο και να αποσβένει τη φωτιά που άναψε ο τρίτος. Και αυτό από μόνο του είναι πολιτικό πρόβλημα.
Η «ξεκούρδιστη μπάντα»
Το σημαντικότερο είναι ότι η δυσφορία δεν καταγράφεται μόνο εκτός ΝΔ. Ρεπορτάζ μεταφέρουν έντονο προβληματισμό βουλευτών της κυβερνητικής παράταξης, οι οποίοι μιλούν για έλλειψη πολιτικού και συντονιστικού κέντρου και για μια κυβέρνηση που μοιάζει με «ξεκούρδιστη μπάντα χωρίς μαέστρο». Άλλοι εμφανίζονται να ενοχλούνται από δηλώσεις υπουργών και να θεωρούν ότι τέτοιες παρεμβάσεις ακυρώνουν την πολιτική ατζέντα που επιχειρεί να προωθήσει το Μαξίμου.
Ακόμη και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Μακάριος Λαζαρίδης πρόσθεσε τη δική του αιχμή, λέγοντας ότι υπάρχουν υπουργοί οι οποίοι «στα δύσκολα της κυβέρνησης κρύβονται». Άρα το ζήτημα ξεπερνά πλέον τον Γεωργιάδη, τον Κουλκουδίνα ή οποιοδήποτε συγκεκριμένο πρόσωπο. Είναι θέμα κυβερνητικής λειτουργίας.
Ο Μητσοτάκης επιστρέφει και βρίσκει δουλειά
Ο πρωθυπουργός από τη Νέα Υόρκη επέλεξε να μιλήσει για «ταπεινότητα» απέναντι στην προοπτική μιας τρίτης θητείας, υποστηρίζοντας ότι το ζητούμενο δεν είναι κάποιο προσωπικό ρεκόρ αλλά ο μετασχηματισμός της χώρας.
Η λέξη όμως «ταπεινότητα» αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν την ίδια στιγμή στην Αθήνα η ίδια η Ντόρα Μπακογιάννη ζητά από υπουργούς να «ξεκαβαλικέψουν». Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική δουλειά για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεν αρκεί να πει στους υπουργούς του να κάνουν καλύτερη πολιτική διαχείριση. Πρέπει να τους υπενθυμίσει ότι πρέπει και να μιλούν σαν να γνωρίζουν σε ποια κοινωνία απευθύνονται. Ότι άλλο πράγμα είναι ο μη ξύλινος λόγος και άλλο η προσβολή. Άλλο το χιούμορ και άλλο η απαξίωση. Άλλο να εξηγείς ότι η οικονομία αντέχει και άλλο να λες στον πολίτη που δυσκολεύεται με τη βενζίνη να πάρει το λεωφορείο. Και άλλο αυτοπεποίθηση ύστερα από οκτώ χρόνια εξουσίας και άλλο η εντύπωση ότι η εξουσία θεωρεί πλέον τον εαυτό της αυτονόητο.
Η Ντόρα το είπε πιο απλά, «Ξεκαβαλικέψτε». Τώρα μένει να φανεί αν το μήνυμα έφτασε μόνο στους υπουργούς ή και στο Μέγαρο Μαξίμου.